Wersja twojej przeglądarki jest przestarzała. Zalecamy zaktualizowanie przeglądarki do najnowszej wersji.

Napisz do nas

Pola oznaczone * są wymagane.

Kościół filialny w Prusiu

 

      Prusie – mała miejscowość w gminie Horyniec – Zdrój, w powiecie lubaczowskim. Najdalej na wschód wysunięta miejscowość w województwie podkarpackim. Położona o 3 km na wschód od Werchraty, przylegająca do granicy polsko – ukraińskiej. Środkiem płynie rzeka Rata. Wieś jest wzmiankowana już
w XV w. przez sławnego polskiego historyka Jana Długosza.

    Osada lokowana na prawie włoskim 1665 r. W czasach I Rzeczypospolitej było Prusie wsią królewską należącą do Starostwa Lubaczowskiego. Źródła z 1765 r. podają, że w Prusiu osadzeni byli żołnierze piechoty wybranieckiej: Jacko, Matwij, Iwan i Stefan Hnaty. W II połowie XIX wieku, działała tu hamernia przerabiająca rudę miedzi. W 1880 r. liczyło Prusie 317 mieszkańców (w tym 21 mieszkańców dworu). Wśród nich było 276 Ukraińców (Rusinów), 16 Polaków, 24 Niemców i 22 Żydów. Obecnie Prusie liczy 77 mieszkańców.

         Drewniana greckokatolicka cerkiew w Prusiu pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny została wzniesiona w 1887 r. Kiedyś obiekt filialny cerkwi w Werchracie obecnie filia kościoła rzymskokatolickiego parafii w Werchracie. Sporadycznie odbywają się nabożeństwa w obrządku greckokatolickim. Cerkiew jednokopułowa wzniesiona na rzucie krzyża łacińskiego, znajduje się w centrum placu o wymiarach 32 x 29 m.

       Świątynia posiada bogate wyposażenie. Ikonostas został częściowo rozmontowany. Na swoim miejscu pozostał pas Deesis: 12 apostołów, Chrystus Pantokrator i przedstawienia 4 proroków. Pozostałe ikony rozwieszono w różnych miejscach świątyni. W prezbiterium ołtarz z ikoną Narodzenia Najświętszej Marii Panny, ponadto po lewej ikona Matki Bożej
z Dzieciątkiem, po prawej ikona Chrystus Nauczający. W prezbiterium zwracają także uwagę malowidła ścienne: po lewej św. Piotr, po prawej św. Paweł, nad zakrystią, po lewej, święci Bazyli i Jan Złotousty, po prawej święci Cyryl i Metody. W kopule znajdują się malowidła przedstawiające czterech ewangelistów. W nawie głównej na ścianie lewej przedstawione jest Zwiastowanie, a na prawej chrzest Chrystusa. Ikony przedstawiają po lewej św. Mikołaja, po prawej Narodzenie NMP. W tęczy od strony babińca możemy zobaczyć Zmartwychwstanie Chrystusa, na chórze wizerunek anioła. W babińcu malowidła przedstawiają na ścianie lewej sąd ostateczny, na prawej górę Tabor.

             Obok świątyni (północno-zachodnim narożniku placu cerkiewnego) stoi dzwonnica pochodząca z 1898 r., o konstrukcji słupowej, w pierwotnym kształcie wybudowana była bez użycia gwoździ. Dzwonnica, postawiona na podmurówce (na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 5 x 4,75 m), ma wysokość ok. 10 m i jest zwieńczona metalowym krzyżem o wysokości 1,5 m. Na dzwonnicy zawieszony jest nowy dzwon „Jan Paweł II” z 1997 r. i sygnaturka. W południowej części placu, przy  bramie znajduje się krzyż misyjny z 1966 r.

 

 

Polityka dotycząca plików cookies

Ten serwis korzysta z plików cookies do przechowywania informacji na twoim komputerze.

Czy akceptujesz?